Cumhuriyet Halk Partisi, yalnızca bir siyasi parti değildir

Cumhuriyet Halk Partisi İstanbul İl Başkanı Gürsel Tekin  gündeme dahi açıklamalarda bulundu.

Cumhuriyet  Halk Partisi, yalnızca bir siyasi parti değil; Türkiye’de siyasetin nasıl yapılması gerektiğine dair bir üslup mektebidir. Bu mektebin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk, daha Cumhuriyet’in ilk yıllarında siyasetin dilini tarif ederken aslında CHP’nin karakterini de belirlemişti:

Devlet yönetmek, insan incitmeden konuşabilme olgunluğunu gerektirir.

Atatürk’ün en sert tartışmalarda bile muhatabına “efendiler” diye hitap etmesi, fikre karşı fikirle çıkması, şahsı değil meseleyi hedef alması boşuna değildi. Çünkü o, siyaseti bir mücadele alanı kadar bir medeniyet göstergesi olarak görüyordu. CHP geleneğinde söz, sadece söylenmiş olmak için değil; toplumu bir adım ileri taşımak için kurulurdu.

Bu çizgi, İsmet İnönü ile birlikte devlet vakarına dönüşmüş; sabırlı, ölçülü ve soğukkanlı bir siyaset dili halini almıştır. İnönü’nün Meclis’te en ağır eleştirilere bile ses yükseltmeden cevap vermesi, “devlet adamlığı” kavramının ete kemiğe bürünmüş hâliydi.

Ardından gelen Erdal İnönü, siyasette nezaketin zayıflık değil güç olduğunu gösterdi. Gerginliği düşüren üslubu, tartışmayı kişiselleştirmeyen tavrı ve mütevazılığı, CHP’de rekabetin bile saygı sınırları içinde yapılabileceğinin en somut örneklerinden biri oldu.

Altan Öymen, gazetecilik kökeninin getirdiği titizlikle siyasette dili bir tartışma aracı değil, bilgi ve nezaket üzerinden ikna zemini olarak kullanan bir üslubu temsil etti.

Hikmet Çetin, diplomasi geleneğinden gelen sakin ve ölçülü anlatımıyla, en zor siyasi başlıklarda dahi gerilimi artırmadan konuşabilmenin mümkün olduğunu gösterdi.

Murat Karayalçın ise yerel yönetim deneyiminin kazandırdığı toplumsal temas diliyle, siyaset yaparken vatandaşla konuşur gibi konuşan ama saygı sınırını asla aşmayan bir nezaket çizgisini sürdürdü.

Deniz Baykal döneminde ise kürsü, polemik yeri değil fikir kürsüsüydü. Cümleler keskin olabilirdi ama kırıcı olmazdı. Eleştiri yapılırdı ama haysiyet hedef alınmazdı. Çünkü CHP geleneğinde rakip yenilir, fakat insan küçük düşürülmezdi.

Kemal Kılıçdaroğlu da bu çizgiyi, sakinliği ve sabrı önceleyen diliyle sürdürdü. Sert politik ayrışmaların yaşandığı dönemlerde dahi kişisel hakareti siyasetin dışına itmeye çalışan bir üslup benimsendi.

Bugün yaşanan tartışmaların yarattığı rahatsızlığın nedeni tam da bu tarihsel hafızadır. Çünkü Cumhuriyet Halk Partisi’nde genel başkanlık makamı, yalnızca idari bir görev değil; aynı zamanda bu birikimin temsilidir.

Benim çalıştığımız bütün genel başkanlar cümlelerine ‘Sayın’ diye başlardı. En sert tartışmalarda bile kimse kimsenin onurunu incitecek bir söz kullanmazdı. CHP’de siyaset yapmadan önce birbirine saygı duymayı öğrenirdiniz.

Bugün kamuoyuna yansıyan bazı ifadelerin savunulmasının mümkün olmadığını belirten Tekin,

CHP’nin kültürünün “anlık öfke dili” ile bağdaşmadığını hepimiz bilmeliyiz. Dünyanın en çalışkan insanı olabilirsiniz. Gece gündüz durmadan çalışabilirsiniz. Ama neyi, ne zaman, nerede söyleyeceğinizi bilmiyorsanız bunun siyasette karşılığı olmaz. CHP’de sözün ağırlığı vardır. O söz, makamdan değil gelenekten güç alır.

Bu değerlendirmelerim, bir eleştiriden çok bir hatırlatmadır.
Çünkü CHP’de genel başkanların sözleri sıradan siyasi cümleler olarak görülmez; o sözler partinin yüz yıllık birikimini temsil eder.

Yani partimizde kuraldır. "Kötü söz savunulmaz.Yanlış yapılmışsa telafisi vardır. Özür dilemek eksiklik değil, erdemdir. CHP kültürü bunu öğretir.

Son dönemde art arda yaşanan belediye başkanı ve yerel yönetici ayrılıklarının sadece bireysel tercihler olarak görülmemeli, bunun parti açısından üzerinde düşünülmesi gereken yönetsel bir tabloyu ortaya koymalıdır.

CHP’nin geçmişinde bu ölçekte kopuşların yaşanmadığını hatırlatan Tekin, “Bu kadar sayıda belediye başkanının ve yerel yöneticinin partiden ayrılması, yalnızca kişisel meselelerle açıklanamaz. Bu durum, hepimizin dönüp kendimize bakmasını gerektiren ciddi bir uyarıdır. Cumhuriyet Halk Partisi tartışmalarla değil, Türkiye’nin gerçek sorunlarına çözüm üretme iddiasıyla gündeme gelmelidir.